نقد ادبی از دیرباز رابطهی تنگاتنگی با تاریخ داشته است و در اکثر نظریههای ادبی تلاشی برای تبیین این رابطه به چشم میخورَد. دیرینهترین متن نظریه و نقد ادبی، رسالهی شعرشناسی نوشتهی فیلسوف یونان باستان ارسطو (۳۲۲-۳۸۴ ق.م.) است که بخش مهمی از آن به وجوه افتراق تاریخ و متن ادبی اختصاص دارد و نویسندهاش توضیح میدهد که چرا ادبیات میبایست در مرتبهای والاتر از تاریخ قرار گیرد. بعد از ارسطو تا به امروز نیز بسیاری از نظریهپردازانی که در خصوص نحوهی فهم معانی
↧
